ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη: M. Σταθόπουλος, Kαθηγητής, πρώην Πρύτανης και Yπουργός - Eπίδοση Tιμητικού Tόμου
Συνέντευξη - Πρόσωπα:
Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα

Συνέντευξη:
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΚΡΙΜΙΤΖΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑ-ΛΑΛΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. Kαρράς

Πρόσωπα - Συνέντευξη: K. Σπινέλλη
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Kαθηγητής A. Γ. Παπαβασιλείου - Eργαστήριο Bιολογικής Xημείας

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Iωάννης-Θεοφάνης Παπαδημητρίου, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής: Eπίδοση τιμητικού τόμου

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Aναστάσιος-Παύλος Λεβέντης

Πρόσωπα - Συνέντευξη: Kαθηγητής Riccardo Campa
Πρόσωπα - Συνέντευξη: N. Σταυρακάκης
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Ο Γ. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ και ο κ. Π. ΠΑΤΣΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΑΝΤΑΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΣΤΕΛΛΑ ΠΡΙΟΒΟΛΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΘ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Θ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΝΝΑ ΜΠΕΝΑΚΗ-ΨΑΡΟΥΔΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Α. Μ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
NIGEL BEVAN

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. E. H. EMERY

Συνέντευξη:
Β. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
Μ. DÉON

Συνέντευξη:
Θ. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
Λ. ΚΑΚΙΣΗ

Συνέντευξη:
Ε. C. PRESCOTT

Συνέντευξη:
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΝΩΛΑΓΑΣ

Συνέντευξη:
ROBERT GALLO

Συνέντευξη:
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΕΦΟΣ

Συνέντευξη:
G. C. CHRISTIE

Συνέντευξη:
Χ. ΚΟΥΤΗΦΑΡΗΣ

Συνέντευξη:
JERKER BLOMQVIST

Συνέντευξη:
P. A. Yotopoulos

Συνέντευξη:
Μ. Παπαμιχαήλ

Συνέντευξη:
Recep Akdag

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
Βασίλειος Μαρκεζίνης

Συνέντευξη:
JAMES MERRIT DOWNEY

Συνέντευξη:
VACLAV KLAUS

Συνέντευξη:
MEIR STAMPFER

Συνέντευξη:
FRANCESCO BERLINGIERI

Συνέντευξη:
FERNARD LABRIE

Συνέντευξη:
ALLAN TEMPLETON

Συνέντευξη:
ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΖΕΒΕΓΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΑΛΙΤΗΣ

Συνέντευξη:
JOHANNES KODER

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD LAWRENCE HUNTER

Συνέντευξη:
GUY VERHOFSTADT

Συνέντευξη:
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

Συνέντευξη:
Ν. ΛΕΓΑΚΗΣ - Ε. ΓΙΑΜΑΡΕΛΛΟΥ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΡΙΑΡΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
MARTHA NUSSBAUM

Συνέντευξη:
GRIGORY ARSH

Συνέντευξη:
ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΦΩΚΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΥΡΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
MARVIN CARLSON

Συνέντευξη:
PETER AGRE

Συνέντευξη:
TOMAS HAGG

Συνέντευξη:
Π.B. ΠΑΣΧΟΣ

Συνέντευξη:
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ.κ. Δημήτριος

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel (β' μέρος)

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel

Συνέντευξη:
GIULIO FERRONI

Συνέντευξη:
ΘΑΝΟΣ ΒΕΡΕΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΣΠΥΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

Συνέντευξη:
VALENTIN GARCIA YEBRA

Συνέντευξη:
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΤΑΜΠΑΚΗ-ΙΩΝΑ

Συνέντευξη:
Γ. ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
ΠΑΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥΔΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΡΟΥΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ

Συνέντευξη:
ΛΟΥΚΑΣ ΣΠΑΡΟΣ

Συνέντευξη:
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Συνέντευξη:
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΦΕΣΣΑ-ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Συνέντευξη:
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΤΑΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΓΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
SIR GEOFFREY LLOYD

Συνέντευξη:
ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΛΑΣ

Συνέντευξη:
JOERG SCHAEFER

Συνέντευξη:
OΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΟΥ «TΕΧΝΩΝ EΠΙΣΚΕΨΙΣ»

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΛΕΚΚΑΣ

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣBOΛOΠOYΛOΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΒΒΑΣ

Συνέντευξη:
STANLEY HOFFMANN

Συνέντεξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΩΣΤΙΟΣ

Συνέντεξη:
ALBERT BANDURA

Συνέντεξη:
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΧΡΥΣΟΣ

Συνέντεξη:
ΜΙΧΑΗΛ ΣΕΧΑΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΟΣ XΑΤΖΗΧΡΗΣΤΙΔΗΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΗΦΟΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΥΡΟΣ

Συνέντεξη:
ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ομιλία:
JORGE SAMPAIO

Συνέντευξη:
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Συνέντευξη:
JEFFREY M. DRAJEN

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΡΙΜΠΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD POSNER

Συνέντευξη:
ΓPHΓOPIOΣ ΠONTIΦHΞ

Συνέντευξη:
Α. ΔΑΝΑΣΣΗΣ - ΑΦΕΝΤΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
V. NAVASKY

Συνέντευξη:
Δ.Σ. ΓΑΛΑΝΟΣ

Συνέντευξη:
LOUIS IGNARRO

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Συνέντευξη:
ΕΠ. ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΑΠ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
M.J. OSBORNE

Συνέντευξη:
RICHARD LAWRENCE HUNTER

15/4/2006
Συνέντευξη στον Σ.Ν. Κοδέλλα
Μορφή εύκολης εκτύπωσης

Richard Lawrence Hunter, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge

Ένας διακεκριμένος ελληνιστής στο Πανεπιστήμιο Aθηνών


Ο κ. Richard Lawrence Hunter Στις 23 Μαρτίου, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης σε συνεργασία με την Ελληνική Ανθρωπιστική Εταιρεία διοργάνωσαν διάλεξη του καθηγητή Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, κ. Richard Lawrence Hunter με θέμα «Η σιωπή των σειρήνων: Αναγνώσεις του Oμήρου άλλοτε και τώρα». Όπως τόνισε στον σύντομο χαιρετισμό του ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών καθηγητής κ. Γ. Μπαμπινιώτης, ο καθηγητής Hunter «είναι μια προσωπικότητα που τιμά την φιλολογική επιστήμη και προάγει τα ελληνικά γράμματα στο εξωτερικό».
O κ. Richard Hunter γεννήθηκε στην Αυστραλία. Πραγματοποίησε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϋ και τις μεταπτυχιακές στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. O καθηγητής Hunter ασχολείται με την ελληνική και τη λατινική φιλολογία. Στους Έλληνες φιλολόγους είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη δουλειά του στα ελληνιστικά γράμματα, με δεκάδες βιβλίων και μελετών.

Στο ξεκίνημά σας, στραφήκατε από τη μελέτη του μεγάλου κωμικού ποιητή Αριστοφάνη στο έργο του ποιητή της ύστερης αρχαιότητας Εύβουλου, ο οποίος είναι μάλλον άγνωστος στο ευρύ κοινό. Τι ήταν εκείνο που σας είλκυσε στο έργο του;

Ενδιαφερόμουν για την ιστορία της κωμωδίας γενικά και από την περίοδο μεταξύ του Αριστοφάνη και του Μενάνδρου έχουμε μόνο αποσπάσματα –πολλές εκατοντάδες αποσπάσματα– όπως αναφέρονται από μεταγενέστερους συγγραφείς. Πολλά είναι πολύ σύντομα, αλλά ο μόνος τρόπος για να προαγάγουμε την κατανόησή μας για την ανάπτυξη της κωμωδίας είναι μέσω της λεπτομερούς μελέτης αυτών των αποσπασμάτων.
Όταν ξεκίνησα τη διδακτορική μου διατριβή είχε γίνει ελάχιστη δουλειά από σύγχρονους μελετητές στο πεδίο αυτό. Το έργο του Εύβουλου με είλκυσε, νομίζω, επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό των σωζόμενων αποσπασμάτων του έμοιαζαν να εκμεταλλεύονται ή να παρωδούν «υψηλότερα» ποιητικά είδη, όπως η τραγική και η λυρική ποίηση.

Στα ερευνητικά και συγγραφικά σας ενδιαφέροντα περιλαμβάνεται και η εγκωμιαστική ποίηση. Θεωρείτε ότι το είδος αυτό έχει κάποιο διαχρονικό χαρακτήρα ή είχε κληθεί απλώς να καλύψει ανάγκες μιας συγκεκριμένης εποχής και, αν είναι έτσι, ποιες;

Η εγκωμιαστική ποίηση δεν αποτελεί μια σύγχρονη προτίμηση, κυρίως, κατά τη γνώμη μου, επειδή θεωρούμε πως πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα παιχνίδι υποκρισίας? η «επίσημη ποίηση» που ο Εθνικός Ποιητής παράγει με την αφορμή επίσημων βασιλικών εκδηλώσεων στην Αγγλία αποτελεί, φοβάμαι, απλώς πηγή θυμηδίας και υλικό για τα σατιρικά περιοδικά.
Στην αρχαιότητα επίσης, ασφαλώς, υπήρχε πάντοτε η δυνατότητα να κοροϊδέψει κανείς εκείνους που έγραφαν επαίνους για μεγάλους άνδρες, είτε κατά παραγγελία είτε με την προσδοκία κάποιας ανταμοιβής (ο Αριστοφάνης πολύ συχνά ειρωνεύεται αυτή την κατηγορία ποιητών). Εντούτοις, η ποίηση που περιελάμβανε τον έπαινο πατρώνων και των πόλεών τους αποτελούσε ένα σημαντικό μέρος της αρχαϊκής κουλτούρας, της ελίτ –μας έχει δώσει την υπέροχη ποίηση του Πινδάρου προς τιμήν των αθλητών/νικητών– και αποτέλεσε συνηθισμένη έκφραση της Ελληνιστικής ποιητικής ζωής.
Το ποίημα στο οποίο αφιέρωσα ένα ολόκληρο βιβλίο, το έργο του Θεόκριτου Εγκώμιο του Πτολεμαίου του Φιλαδέλφου, είναι μια αξιόλογη πηγή πληροφοριών για την ιδεολογία στην εποχή των Πτολεμαίων και για το πώς η ελληνική ποιητική παράδοση διαμορφώθηκε έτσι ώστε να συμπεριλάβει μια σειρά πρωτόγνωρων καταστάσεων –όπως ήταν ο γάμος μεταξύ αδελφού και αδελφής και η όλη Αλεξανδρινή κληρονομιά. Θα πρέπει, ωστόσο, να πω ότι δεν βλέπω να επιστρέφουμε σε κάτι ανάλογο, τουλάχιστον όσον αφορά τις δυτικές κοινωνίες.

Σε μια μάλλον αντιποιητική εποχή παραμένετε ένας εραστής του ελληνισμού και των πιο υψηλών εκφράσεών του. Από πού αντλείτε αυτό το πάθος και την αφοσίωση στο αντικείμενο της μελέτης σας;

Δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι ασπάζομαι απολύτως των χαρακτηρισμό που δίνετε στη σύγχρονη εποχή –το γενικό ενδιαφέρον για τον αρχαίο κόσμο δεν ήταν ποτέ πριν τόσο έντονο– αλλά είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι δεν πιστεύουν ότι πρέπει να αφιερώσουν τη ζωή τους στη μελέτη της Ελληνικής ποίησης (τα παιδιά μου, για παράδειγμα, δεν το πιστεύουν!).
Όσο για μένα, γνώρισα τα αρχαία ελληνικά μέσω ενός δασκάλου μου στην ηλικία των έντεκα ετών (νομίζω επειδή έδειχνα ένα ασυνήθιστο ενδιαφέρον και ήμουν πολύ καλός στα Λατινικά) και σύντομα έγινε σαφές ότι οι κλασικές σπουδές θα ήταν το βασικό μου ενδιαφέρον. Είναι δύσκολο να εξηγήσω γιατί συνέβη αυτό –σίγουρα δεν επρόκειτο για οικογενειακή παράδοση. Σύντομα, αφότου ξεκίνησα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στο Cambridge το 1975, συνειδητοποίησα ότι ήθελα να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα και το ενδιαφέρον μου με το πέρασμα των χρόνων έχει γίνει εντονότερο αντί να καταλαγιάζει!
Επίσης, βλέπω ότι το να επισκέπτομαι την Ελλάδα αρκετά συχνά τα τελευταία χρόνια και το να μαθαίνω λίγα –πολύ λίγα δυστυχώς– νέα ελληνικά έχει ανοίξει για μένα νέους τρόπους προσέγγισης και οπτικής της αρχαίας κουλτούρας και έχει αυξήσει, παρά μειώσει, το ενδιαφέρον μου για την ελληνική γλώσσα.

Για να «κρατήσουμε τη μουσική των σειρήνων ζωντανή» και να μην στερήσουμε από τους απογόνους μας τη δυνατότητα να απολαύσουν το τραγούδι τους, όπως είπατε και στην ομιλία σας, τι θα πρέπει να κάνουμε, τόσο ατομικά όσο και ως οργανωμένη κοινωνία;

Δεν είναι μάλλον δική μου δουλειά να υποδείξω στους Έλληνες τον τρόπο με τον οποίο θα διατηρήσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά, αλλά θα μπορούσα να πω ότι στην Αγγλία οι προσπάθειές μας εντοπίζονται στην «έκθεση» των μαθητών στον αρχαίο πολιτισμό και τα ζητήματα που αυτός εγείρει (κάποιες φορές με επιτυχία, άλλες όχι), με την ελπίδα ότι το ενδιαφέρον αυτό θα οδηγήσει σε μια επιθυμία για γνώση της γλώσσας στην οποία αυτά τα μεγάλα έργα έχουν γραφτεί.
Είναι πολύ σημαντικό, νομίζω, να συνειδητοποιήσουν οι μαθητές το συντομότερο δυνατό, ότι τα αρχαία ελληνικά δεν είναι απλώς ένας κώδικας που πρέπει να μάθουν να αποκωδικοποιούν για να περάσουν τις εξετάσεις, αλλά ένα εργαλείο (αν και πολύ όμορφο, εντούτοις εργαλείο) που τους ανοίγει διόδους προς ερωτήματα που σχετίζονται με την ιστορία, την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα κ.λπ., τα οποία είναι εξίσου σημαντικά, αν όχι περισσότερο, για αυτούς σήμερα όπως ήταν και για τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Δεν θα πρέπει να υποθέτουμε ότι κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο, όπως δεν θα πρέπει να υποκρινόμαστε ότι το να σπουδάζει κανείς τον αρχαίο κόσμο είναι «συναφές» με έναν παλιομοδίτικο τρόπο, με το να σπουδάζει κανείς, για παράδειγμα, πληροφορική? οι φοιτητές πολύ σύντομα θα καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει. Υπάρχουν πολλά καλά παραδείγματα στην Ευρώπη και αλλού για το πώς η μελέτη μιας γλώσσας πεθαίνει όταν μια τέτοια αξίωση και μέθοδος επικρατούν.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν επίσης, και χαίρομαι γι' αυτό, πολλά παραδείγματα άνθησης των σπουδών αρχαίων ελληνικών ως αποτέλεσμα εμπνευσμένων προσπαθειών –και νομίζω ότι τελικώς οι φοιτητές εκτιμούν τέτοιου είδους προσπάθειες.

Αναφερθήκατε στην ομιλία σας στη χρησιμότητα της ποίησης σύμφωνα με τον Πλούταρχο. Εξακολουθεί η τέχνη, και ειδικότερα η λογοτεχνία, να αποτελεί και στις μέρες μας άσκηση και προετοιμασία για τη φιλοσοφία; Εξακολουθεί να αποτελεί τον απόλυτο συνδυασμό: «το χρήσιμον και το σωτήριον»;

Είναι σαφές ότι η ποίηση κατέχει σήμερα μια πολύ διαφορετική θέση από εκείνη που είχε την εποχή του Πλουτάρχου, πόσο μάλλον από τη θέση που είχε στην κλασική Αθηναϊκή περίοδο. Εντούτοις, η τέχνη (ο κινηματογράφος, για παράδειγμα) και η λογοτεχνία μπορούν να παίξουν έναν «προπαρασκευαστικό ρόλο για τη φιλοσοφία», ακριβώς επειδή δίνουν το έναυσμα για διάλογο και σκέψη –αυτό ήταν πολύ σημαντικό για τον Πλούταρχο– ξέρω από τα παιδιά μου και τους φίλους τους ότι είναι ακριβώς «η τέχνη και η λογοτεχνία» που προκαλούν τη συζήτηση σημαντικών ηθικών και κοινωνικών ζητημάτων με τρόπους προσέγγισης που διαφορετικά δεν θα χρησιμοποιούσαμε.
Εξακολουθούμε, ορθώς πιστεύω, να ανησυχούμε για τις εικόνες στις οποίες νεαρά και ευαίσθητα μυαλά μπορεί να εκτίθενται, αλλά η ιστορία του 20ού αιώνα μάς έδειξε αρκετά ξεκάθαρα ότι η καταπίεση της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι σίγουρα χειρότερη από τον κίνδυνο έκθεσης σε προκλητικό υλικό.

Όπως αναφέρθηκε στην εκδήλωση, ανάμεσα στα μελλοντικά σας έργα βρίσκεται μια ανάλυση για το «Άσμα Ασμάτων». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για την προσέγγισή σας στο έργο αυτό;

Μου ζητήθηκε να συμμετάσχω σε μια έκδοση για το Άσμα Ασμάτων και έγραψα ένα άρθρο για τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στο Άσμα και την ελληνική ποίηση. Δεν έχει στην πραγματικότητα σωθεί κανένα έργο παρόμοιο με το Άσμα από την αρχαία ελληνική γραμματεία, αλλά υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για την ύπαρξη ανάλογων παραδόσεων με τη μορφή «λαϊκού τραγουδιού».
Ένας από τους λόγους που το θέμα είναι τόσο γοητευτικό είναι ότι αγγίζει μεγάλο αριθμό των ζητημάτων που εξετάζουν τη σχέση του ελληνικού πολιτισμού με τους πολιτισμούς της Ανατολής? δεν είμαι ειδικός, αλλά γνωρίζω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο μελέτης.

Στην ομιλία σας χρησιμοποιήσατε τη φράση: «Το πώς μιλάς λέει τα πάντα για σένα». Τι λέει για τους σύγχρονους Έλληνες ο τρόπος που μεταχειρίζονται τη γλώσσα τους;

Η γλώσσα εξακολουθεί να αποτελεί ένα «καυτό θέμα» στην Ελλάδα και αυτό, νομίζω, είναι προς όφελός σας: το να νοιάζεστε παθιασμένα για τη γλώσσα σας είναι ένα πολύ υγιές δείγμα για μια κοινωνία, αν και ασφαλώς ένα τέτοιο πάθος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, και έχει χρησιμοποιηθεί στο πρόσφατο παρελθόν, με λάθος τρόπο.
Ελπίζω ότι οι Έλληνες δεν θα πάψουν ποτέ να ενδιαφέρονται για το ζήτημα αυτό –και ελπίζω ότι μια μέρα τα νέα ελληνικά μου θα είναι τόσο καλά που θα μου επιτρέψουν να ακούσω τις λεπτές διαφορές και αποχρώσεις στο πολύχρωμο ψηφιδωτό της γλώσσας σας.

Πώς θα έπρεπε, κατά τη γνώμη σας, να διδάξει κανείς σήμερα μια απαρχαιωμένη γλώσσα για να ξυπνήσει το ενδιαφέρον των μαθητών/φοιτητών;

Ασφαλώς, σημαντικό κριτήριο είναι η ηλικία του μαθητή. Από την εμπειρία μου, θα έλεγα ότι τα μικρότερα παιδιά (εγώ, για παράδειγμα, όταν ήμουν 7 ή 8 ετών) προτιμούν να αποστηθίζουν πράγματα και δεν θα πρέπει να διστάζουμε να τους ζητάμε να μάθουν, π.χ., «παραδείγματα» ρημάτων κ.λπ.: μπορεί να είναι έως και διασκεδαστικό... Το συντομότερο δυνατό, όμως, θα πρέπει να εκθέτουμε τους μαθητές στον αρχαίο πολιτισμό –την αγγειογραφία και τους αρχαίους μύθους, για παράδειγμα– και να τους μαθαίνουμε να διατυπώνουν ερωτήσεις σχετικά με τις πολιτιστικές αξίες που κρύβονται πίσω από τις εικόνες αυτές καθώς και εκείνες που κρύβονται πίσω από την παραδοσιακή μας προσέγγιση σε αυτές. Ασφαλώς, πολλοί δεν πρόκειται να ενδιαφερθούν ποτέ? αυτό είναι θλιβερό αλλά αναπόφευκτο. Εάν, εντούτοις, οι δάσκαλοι σκεφτούν πραγματικά ποια στοιχεία του αρχαίου κόσμου αποτελούν πρόκληση στις μέρες μας, τότε είμαι πράγματι αισιόδοξος ότι η μελέτη και η γλώσσα του κόσμου αυτού θα επιβιώσουν.

Εργογραφία

Eubulus. The Fragments (Cambridge 1983)
A Study of Daphnis & Chloe (Cambridge 1983)
The New Comedy of Greece and Rome (Cambridge 1985) [μεταφρασμένο και στα ελληνικά]
The Argonautica of Apollonius. Book III (Cambridge 1989)
The Argonautica of Apollonius. Literary Studies (Cambridge 1993)
Jason and the Golden Fleece (Oxford 1993)
Theocritus and the Archaeology of Greek Poetry (Cambridge 1996)
Theocritus. A Selection (Cambridge 1999)
Theocritus. The Encomium of Ptolemy Philadelphus (Berkeley 2003)
Plato's Symposium (Oxford 2004) [ μεταφράζεται στα ελληνικά]
Tradition and Innovation in Hellensitic Poetry (με τον M. Fantuzzi), (Cambridge 2004) [μεταφρασμένο και στα ελληνικά]
The Shadow Of Callimachus (Cambridge, υπό έκδοση)

 


Αρχή της σελίδας