ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη: M. Σταθόπουλος, Kαθηγητής, πρώην Πρύτανης και Yπουργός - Eπίδοση Tιμητικού Tόμου
Συνέντευξη - Πρόσωπα:
Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα

Συνέντευξη:
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΚΡΙΜΙΤΖΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑ-ΛΑΛΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. Kαρράς

Πρόσωπα - Συνέντευξη: K. Σπινέλλη
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Kαθηγητής A. Γ. Παπαβασιλείου - Eργαστήριο Bιολογικής Xημείας

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Iωάννης-Θεοφάνης Παπαδημητρίου, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής: Eπίδοση τιμητικού τόμου

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Aναστάσιος-Παύλος Λεβέντης

Πρόσωπα - Συνέντευξη: Kαθηγητής Riccardo Campa
Πρόσωπα - Συνέντευξη: N. Σταυρακάκης
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Ο Γ. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ και ο κ. Π. ΠΑΤΣΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΑΝΤΑΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΣΤΕΛΛΑ ΠΡΙΟΒΟΛΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΘ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Θ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΝΝΑ ΜΠΕΝΑΚΗ-ΨΑΡΟΥΔΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Α. Μ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
NIGEL BEVAN

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. E. H. EMERY

Συνέντευξη:
Β. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
Μ. DÉON

Συνέντευξη:
Θ. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
Λ. ΚΑΚΙΣΗ

Συνέντευξη:
Ε. C. PRESCOTT

Συνέντευξη:
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΝΩΛΑΓΑΣ

Συνέντευξη:
ROBERT GALLO

Συνέντευξη:
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΕΦΟΣ

Συνέντευξη:
G. C. CHRISTIE

Συνέντευξη:
Χ. ΚΟΥΤΗΦΑΡΗΣ

Συνέντευξη:
JERKER BLOMQVIST

Συνέντευξη:
P. A. Yotopoulos

Συνέντευξη:
Μ. Παπαμιχαήλ

Συνέντευξη:
Recep Akdag

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
Βασίλειος Μαρκεζίνης

Συνέντευξη:
JAMES MERRIT DOWNEY

Συνέντευξη:
VACLAV KLAUS

Συνέντευξη:
MEIR STAMPFER

Συνέντευξη:
FRANCESCO BERLINGIERI

Συνέντευξη:
FERNARD LABRIE

Συνέντευξη:
ALLAN TEMPLETON

Συνέντευξη:
ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΖΕΒΕΓΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΑΛΙΤΗΣ

Συνέντευξη:
JOHANNES KODER

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD LAWRENCE HUNTER

Συνέντευξη:
GUY VERHOFSTADT

Συνέντευξη:
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

Συνέντευξη:
Ν. ΛΕΓΑΚΗΣ - Ε. ΓΙΑΜΑΡΕΛΛΟΥ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΡΙΑΡΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
MARTHA NUSSBAUM

Συνέντευξη:
GRIGORY ARSH

Συνέντευξη:
ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΦΩΚΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΥΡΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
MARVIN CARLSON

Συνέντευξη:
PETER AGRE

Συνέντευξη:
TOMAS HAGG

Συνέντευξη:
Π.B. ΠΑΣΧΟΣ

Συνέντευξη:
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ.κ. Δημήτριος

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel (β' μέρος)

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel

Συνέντευξη:
GIULIO FERRONI

Συνέντευξη:
ΘΑΝΟΣ ΒΕΡΕΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΣΠΥΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

Συνέντευξη:
VALENTIN GARCIA YEBRA

Συνέντευξη:
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΤΑΜΠΑΚΗ-ΙΩΝΑ

Συνέντευξη:
Γ. ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
ΠΑΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥΔΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΡΟΥΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ

Συνέντευξη:
ΛΟΥΚΑΣ ΣΠΑΡΟΣ

Συνέντευξη:
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Συνέντευξη:
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΦΕΣΣΑ-ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Συνέντευξη:
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΤΑΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΓΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
SIR GEOFFREY LLOYD

Συνέντευξη:
ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΛΑΣ

Συνέντευξη:
JOERG SCHAEFER

Συνέντευξη:
OΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΟΥ «TΕΧΝΩΝ EΠΙΣΚΕΨΙΣ»

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΛΕΚΚΑΣ

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣBOΛOΠOYΛOΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΒΒΑΣ

Συνέντευξη:
STANLEY HOFFMANN

Συνέντεξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΩΣΤΙΟΣ

Συνέντεξη:
ALBERT BANDURA

Συνέντεξη:
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΧΡΥΣΟΣ

Συνέντεξη:
ΜΙΧΑΗΛ ΣΕΧΑΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΟΣ XΑΤΖΗΧΡΗΣΤΙΔΗΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΗΦΟΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΥΡΟΣ

Συνέντεξη:
ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ομιλία:
JORGE SAMPAIO

Συνέντευξη:
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Συνέντευξη:
JEFFREY M. DRAJEN

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΡΙΜΠΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD POSNER

Συνέντευξη:
ΓPHΓOPIOΣ ΠONTIΦHΞ

Συνέντευξη:
Α. ΔΑΝΑΣΣΗΣ - ΑΦΕΝΤΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
V. NAVASKY

Συνέντευξη:
Δ.Σ. ΓΑΛΑΝΟΣ

Συνέντευξη:
LOUIS IGNARRO

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Συνέντευξη:
ΕΠ. ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΑΠ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
M.J. OSBORNE

Συνέντευξη:
GUY VERHOFSTADT

15/3/2006
Συνέντευξη στον Σ.Ν. Κοδέλλα
Μορφή εύκολης εκτύπωσης

O Πρωθυπουργός του Bελγίου Guy Verhofstadt στο Πανεπιστήμιο Aθηνών

Tο όραμα των Hνωμένων Πολιτειών της Eυρώπης


O Πρύτανης επίδίδει τιμητικό μετάλλιο στον Bέλγο Πρωθυπουργό Το Πανεπιστήμιο Αθηνών μετά από πρωτοβουλία του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης υποδέχθηκε στις 14 Μαρτίου 2006 στη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών μια ξεχωριστή πολιτική προσωπικότητα της σημερινής Ευρώπης, τον πρωθυπουργό του Βελγίου κ. Guy Verhofstadt. O G. Verhofstadt γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1953 στην Termonde. Άρχισε την ενασχόλησή του με τα κοινά σε πολύ νεαρή ηλικία. Μόλις 19 ετών, φοιτητής της νομικής στην Ghent, (1971-1975) γίνεται πρόεδρος της Φλαμανδικής Ένωσης Φιλελεύθερων Φοιτητών. Πολύ σύντομα έγινε γραμματέας του Willy de Clercq, τότε προέδρου του Φιλελεύθερου Φλαμανδικού Κόμματος (PVV) και υπουργού Oικονομικών. Το 1976 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος. Το 1982, σε ηλικία μόλις 29 ετών γίνεται πρόεδρος του Φιλελεύθερου Φλαμανδικού Κόμματος και σε ηλικία 32 ετών εκλέγεται βουλευτής και τοποθετείται αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός αρμόδιος για τον προϋπολογισμό, τον σχεδιασμό και την έρευνα στην έκτη κυβέρνηση του Wilfried Martens. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, λόγω των απόψεών του αλλά και της επιτυχίας του να κρατήσει ισοσκελισμένο τον προϋπολογισμό, απέκτησε ταχύτατα τη φήμη ενός ικανότατου πολιτικού.
Με την πτώση της κυβέρνησης W. Martens και μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, προχωρεί σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις του κόμματος το οποίο και μετονομάζεται σε Κόμμα Φιλελευθέρων και Δημοκρατών – Κόμμα των Πολιτών (VLD) ή όπως έλεγε ο ίδιος ένα κόμμα χωρίς προνόμια, χωρίς ομάδες συμφερόντων και χωρίς δογματισμούς προσελκύοντας μάλιστα στελέχη και των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Το 1995, 42 ετών πλέον, μετά την ήττα του στις εκλογές του ίδιου χρόνου, παραιτείται από πρόεδρος του κόμματος και αποσύρεται στην Τοσκάνη. Το 1997 επανεκλέγεται πρόεδρος του κόμματος και το 1999 εκλέγεται πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνασπισμού του κόμματος VDL, των Σοσιαλιστών και των Oικολόγων. Επανεκλέγεται πρωθυπουργός τον Ιούλιο του 2003 και παραμένει μέχρι σήμερα.
Τον πρωθυπουργό του Βελγίου καλωσόρισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ο Πρύτανης καθηγητής κ. Γ. Μπαμπινιώτης ενώ αμέσως μετά τον λόγο πήρε ο πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης καθηγητής κ. Μ. Τσινισιζέλης, ο οποίος συνόψισε τις απόψεις του G. Verhofstadt όπως αυτές παρουσιάζονται στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Oι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Μανιφέστο για μια νέα Ευρώπη».
Ακολούθως, παρουσιάζουμε αποσπάσματα από την ομιλία του G. Verhofstadt ο οποίος προτείνει την δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης σε μια προοπτική ομόκεντρων κύκλων: ενός πολιτικού σκληρού πυρήνα κρατών, ανοικτού όμως σε όποιο άλλο κράτος ενδιαφέρεται, ο οποίος θα προχωρήσει στη δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, με συγκεκριμένα θεσμικά χαρακτηριστικά oμοσπονδιακής έμπνευσης, και ενός ευρύτερου χώρου με τα χαρακτηριστικά της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος θα ονομάζεται Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Κρατών.

[...] Όπως άλλωστε έχει δείξει πολλές φορές η ιστορία, δεν είναι όλα τα όνειρα ανέφικτα. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν κάποτε ένα μη ρεαλιστικό όνειρο, στο οποίο αναφέρονταν μόνο οι ποιητές και οι φιλόσοφοι. Ακόμη και όταν ο Jean Monnet εξέφρασε την ιδέα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά. Με το τέλος του Πολέμου, φάνηκε ότι η απόφαση είχε παρθεί. Ξαφνικά, το όνειρο της ενοποίησης της Ευρώπης είχε μεταμορφωθεί σε ένα ιδανικό που μπορούσε να επιτευχθεί.

Εδώ και πολλές γενιές πια, η ενοποίηση της Ευρώπης αποτελεί ένα υψηλό ιδανικό, σηματοδοτώντας το τέλος μιας μακράς περιόδου δυστυχίας για τη Γηραιά Ήπειρο. [...] Το 1957, όταν τα έξι ιδρυτικά μέλη υπέγραψαν τη Συμφωνία της Ρώμης, είχαν έναν συγκεκριμένο στόχο στο μυαλό τους: την ανάπτυξη μιας κοινότητας με στενούς δεσμούς και τη συνένωση της ηπείρου για τη διασφάλιση της ειρήνης και της προόδου.

Ήδη από το ξεκίνημά του, το σχέδιο της ενοποίησης της Ευρώπης αποδείχθηκε ιδιαιτέρως ελκυστικό. Παρόλο που κάποιες χώρες δίστασαν αρχικώς και δεν συμμετείχαν στο σχέδιο, τελικώς αποφάσισαν να προσχωρήσουν. Κάποια μέλη προσελκύσθηκαν απλώς από τα εμπορικά οφέλη που θα πρόσφερε η διευρυμένη αγορά. Άλλα μέλη, και αυτό ήταν το πιο σημαντικό, ήλπιζαν στη δημιουργία μιας ασφαλούς περιοχής για την ελευθερία και τη δημοκρατία, καθώς και την προώθηση της ευημερίας. Πολλοί λαοί της Ευρώπης –ιδίως εκείνοι που βρίσκονταν υπό στρατιωτικά, δικτατορικά καθεστώτα– επιθυμούσαν να γίνουν μέλη μιας ενωμένης ηπείρου. Στην πραγματικότητα, το ιδανικό της Ενωμένης Ευρώπης ήταν αυτό που τους έδωσε τη δύναμη να βρουν τον δρόμο τους προς τη δημοκρατία. Συνεπώς, μπορεί, νομίζω, με ασφάλεια να ισχυριστεί κανείς ότι το όνειρο της Ευρωπαϊκής ένωσης έπαιξε έναν ρόλο-κλειδί στη μεταμόρφωση των φτωχών δικτατοριών σε ευημερούσες δημοκρατίες.

Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης κατέστησαν πιο προσιτό το όνειρο της Eνωμένης Ευρώπης. Τότε, το 1989, δεν υπήρχε αμφιβολία για την ανάγκη των λαών της Ανατολικής Ευρώπης, που αισθάνονταν χαμένοι, να επανενταχθούν στην ευρωπαϊκή οικογένεια το συντομότερο δυνατό. Και αυτό ακριβώς συνέβη 15 χρόνια αργότερα όταν υπογράφηκε επισήμως η συνθήκη προσχώρησης, εδώ στην Αθήνα, και οκτώ χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, καθώς και η Κύπρος και η Μάλτα, προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει πολύ ελκυστική και ένας σημαντικός αριθμός χωρών εξακολουθούν να επιθυμούν και να επιδιώκουν την είσοδό τους στην Ένωση. Ήταν στη σύνοδο της Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας της Ε.Ε., που οι Ευρωπαίοι ηγέτες με έμφαση υποστήριξαν ότι το μέλλον των Βαλκανικών χωρών βρίσκεται επίσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένα ακόμη αποφασιστικής σημασίας βήμα προς την υλοποίηση του Ευρωπαϊκού ονείρου ήταν η συμφωνία που επετεύχθη το 2004 όσον αφορά το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Στόχος ήταν η θεμελίωση νέων βάσεων για τη διευρυμένη Ευρώπη, με την προοπτική της εγκαθίδρυσης μιας Ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, με τον δικό της πρόεδρο, τη δική της εξωτερική πολιτική, τον δικό της αμυντικό μηχανισμό κ.ο.κ.

Δυστυχώς, την ίδια στιγμή είμαστε αναγκασμένοι να συμπεράνουμε ότι η πολιτική θέληση που έδωσε ώθηση στο Ευρωπαϊκό σχέδιο δεν υπάρχει πια. Ακόμη χειρότερα, πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ευρώπη ως ένα πρόβλημα ή ακόμη και ως εφιάλτη. [...]

Διαμορφωτές της κοινής γνώμης και πολιτικοί σε όλον τον κόσμο επιχειρούν να περιορίσουν την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή ακόμη και να προκαλέσουν την πλήρη ανάκλησή της. Αυτή η τάση παρατηρείται τόσο σε χώρες που ψήφισαν υπέρ της υιοθέτησης του Συντάγματος όσο και σε χώρες-μέλη οι οποίες το απέρριψαν. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως ένας εύκολος στόχος. Άλλωστε, δεν αντεπιτίθεται και ποτέ.

Επομένως, δεν είναι περίεργο που η Συνθήκη για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης απερρίφθη την άνοιξη του 2005. Εντούτοις, πολλοί παρακολούθησαν με έκπληξη να συμβαίνει αυτό ειδικά στη Γαλλία και την Oλλανδία, δύο από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης.

Άρα, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε τώρα; Βλέπω έναν αριθμό επιλογών:

Η πρώτη μας επιλογή είναι αυτή του «status quo». Αυτό θα απαιτούσε απλώς την υιοθέτηση της λογικής του Συντάγματος και κάτι τέτοιο θα ήταν εύκολο να γίνει. Θα έπρεπε απλώς να προχωρήσουμε στη βάση προηγούμενων συμφωνιών. Εντούτοις, σε ένα τέτοιο σενάριο, κάθε κράτος-μέλος θα διατηρούσε το δικαίωμα άσκησης βέτο σε έναν αριθμό κρίσιμων ζητημάτων. [...] Επομένως, η επιλογή του status quo δεν αποτελεί βιώσιμη επιλογή.

Η επόμενη επιλογή μας είναι αυτή του «αναμένουμε και βλέπουμε». Αυτή θα σήμαινε απλώς την επικύρωση του Συντάγματος και την αναμονή των αποτελεσμάτων της μέσα στα επόμενα χρόνια. Αυτή είναι η προσέγγιση που τείνουμε να υιοθετήσουμε. Πρόκειται για μια μάλλον μοιρολατρική προσέγγιση, η οποία δίνει την ευκαιρία σε κάποιους να ασκήσουν κριτική και να μιλήσουν για έλλειψη πολιτικής ηγεσίας στην Ευρώπη. [...]

Μια τρίτη εναλλακτική θα ήταν αυτή του «διαλέγουμε και επιλέγουμε». Το Σύνταγμα θα απορρίπτονταν, αλλά θα μπορούσαμε να διατηρήσουμε κάποια από τα στοιχεία του. Μπορεί το σχέδιο αυτό να μοιάζει ευκολότερο να αφομοιωθεί, αλλά θα μπορούσε να υπονομεύσει τη βασική ισορροπία μεταξύ κάποιων θεμελιωδών στοιχείων.

Η τέταρτη επιλογή είναι αυτή της «υποχώρησης», η οποία θα σήμαινε ότι από τα αρνητικά δημοψηφίσματα συμπεραίνουμε ότι οι άνθρωποι επιθυμούν λιγότερη Ευρώπη. Επομένως, η Ένωση θα έπρεπε να υποχωρήσει και να επιστρέψει στην αρχική της μορφή.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι καμιά από τις παραπάνω προσεγγίσεις δεν οδηγεί στον σωστό δρόμο. Γι' αυτό συνηγορώ υπέρ μιας πέμπτης δυνατότητας. Θεωρώ ότι η μόνη κατάλληλη απάντηση για την Ευρώπη σήμερα είναι η στενότερη συνεργασία. Αντιστοίχως, είμαι πεπεισμένος ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη μάς επιτρέπουν να στραφούμε σε μία μόνο βιώσιμη επιλογή: εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

[...] Η νέα φάση της Ευρωπαϊκής σύγκλισης δεν μπορεί να αποτελείται απλώς από κοινές κοινωνικοοικονομικές στρατηγικές. Χρειαζόμαστε, επίσης, ένα κοινό Ευρωπαϊκό πεδίο όσον αφορά τη δικαιοσύνη και την ασφάλεια, και θα πρέπει να είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία και την παράνομη μετανάστευση με έναν πιο συντονισμένο τρόπο. Αυτή η νέα Ευρώπη θα πρέπει να διαθέτει, επίσης, μια γνήσια κοινή εξωτερική πολιτική. [...]

Είναι σαφές ότι στο μέλλον θα χρειαστούμε έναν ευρωπαϊκό στρατό, και όχι μόνον στα χαρτιά, αλλά μια ένοπλη δύναμη ικανή για πολεμική δράση, ακόμη και εκτός των συνόρων μας.

Η φιλοσοφία πίσω από όλες αυτές τις προτάσεις είναι η ίδια. Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι οι αμφιβολίες και η αβεβαιότητα των πολιτών, όπως απεικονίζονται στα δύο δημοψηφίσματα, στην πραγματικότητα συνιστούν μια έκκληση για περισσότερη Ευρώπη, για μια ισχυρότερη Ευρώπη.

Oι Γάλλοι και οι Oλλανδοί δεν καταψήφισαν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα επειδή αντιτίθεται στην Ευρώπη ή θέλουν λιγότερη Ευρώπη. Το καταψήφισαν επειδή η Ευρώπη σήμερα δεν τους δίνει τις σωστές απαντήσεις σε όσα πραγματικά τους απασχολούν.

[...] Είμαι υπέρ μιας ισχυρότερης Ευρώπης, μιας πραγματικά Eνωμένης Ευρώπης. Τάσσομαι, επίσης, υπέρ μιας δυνατής Ευρώπης, η οποία μοιράζεται μια κοινή οικονομική στρατηγική, μιας Ευρώπης που τηρεί μια κοινή στάση απέναντι στην εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά και την τρομοκρατία, μιας Ευρώπης που στην επικοινωνία της με τον υπόλοιπο κόσμο υιοθετεί μια κοινή γλώσσα. Εν ολίγοις, τάσσομαι υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Ελπίζω ότι όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα θελήσουν να συμμετέχουν στην ομοσπονδία αυτή. Εάν όχι, θα πρέπει τουλάχιστον να επιστρατευτούν όλα τα μέλη της ζώνης του ευρώ. Γνωρίζω ότι η Ευρώπη θα αποτελείται από δύο ομόκεντρους κύκλους: έναν πολιτικό πυρήνα ή αλλιώς τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», με βάση τη ζώνη του ευρώ, ο οποίος πυρήνας θα περιστοιχίζεται από μια ομοσπονδία κρατών, ή αλλιώς έναν «Oργανισμό Ευρωπαϊκών Πολιτειών». [...]

Λογικά, ο πολιτικός πυρήνας δεν θα πρέπει ποτέ να αντικρούει οποιασδήποτε μορφής ευρύτερη συνεργασία. Όποιο κράτος-μέλος –παλιό ή νέο– επιθυμεί να συμπεριληφθεί στον πυρήνα θα πρέπει αν έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Η μόνη προϋπόθεση για την ένταξη στον πυρήνα θα πρέπει να είναι η προθυμία του κράτους-μέλους να εργαστεί με έμφαση το ευρύτερο πολιτικό σχέδιο.

[...] Η ιστορία σίγουρα δείχνει τον δρόμο, έναν δρόμο που οδηγεί στη συνένωση της Ευρώπης, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Είμαι απολύτως πεπεισμένος γι' αυτό. Όλοι οι Ευρωπαίοι βρίσκονται απέναντι στις ίδιες προκλήσεις. Και υπάρχει μόνο ένας τρόπος να τις αντιμετωπίσουν και αυτός είναι να είναι ενωμένοι.


Αρχή της σελίδας