ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη: M. Σταθόπουλος, Kαθηγητής, πρώην Πρύτανης και Yπουργός - Eπίδοση Tιμητικού Tόμου
Συνέντευξη - Πρόσωπα:
Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα

Συνέντευξη:
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΚΡΙΜΙΤΖΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑ-ΛΑΛΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. Kαρράς

Πρόσωπα - Συνέντευξη: K. Σπινέλλη
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Kαθηγητής A. Γ. Παπαβασιλείου - Eργαστήριο Bιολογικής Xημείας

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Iωάννης-Θεοφάνης Παπαδημητρίου, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής: Eπίδοση τιμητικού τόμου

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Aναστάσιος-Παύλος Λεβέντης

Πρόσωπα - Συνέντευξη: Kαθηγητής Riccardo Campa
Πρόσωπα - Συνέντευξη: N. Σταυρακάκης
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Ο Γ. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ και ο κ. Π. ΠΑΤΣΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΑΝΤΑΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΣΤΕΛΛΑ ΠΡΙΟΒΟΛΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΘ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Θ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΝΝΑ ΜΠΕΝΑΚΗ-ΨΑΡΟΥΔΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Α. Μ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
NIGEL BEVAN

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. E. H. EMERY

Συνέντευξη:
Β. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
Μ. DÉON

Συνέντευξη:
Θ. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
Λ. ΚΑΚΙΣΗ

Συνέντευξη:
Ε. C. PRESCOTT

Συνέντευξη:
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΝΩΛΑΓΑΣ

Συνέντευξη:
ROBERT GALLO

Συνέντευξη:
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΕΦΟΣ

Συνέντευξη:
G. C. CHRISTIE

Συνέντευξη:
Χ. ΚΟΥΤΗΦΑΡΗΣ

Συνέντευξη:
JERKER BLOMQVIST

Συνέντευξη:
P. A. Yotopoulos

Συνέντευξη:
Μ. Παπαμιχαήλ

Συνέντευξη:
Recep Akdag

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
Βασίλειος Μαρκεζίνης

Συνέντευξη:
JAMES MERRIT DOWNEY

Συνέντευξη:
VACLAV KLAUS

Συνέντευξη:
MEIR STAMPFER

Συνέντευξη:
FRANCESCO BERLINGIERI

Συνέντευξη:
FERNARD LABRIE

Συνέντευξη:
ALLAN TEMPLETON

Συνέντευξη:
ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΖΕΒΕΓΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΑΛΙΤΗΣ

Συνέντευξη:
JOHANNES KODER

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD LAWRENCE HUNTER

Συνέντευξη:
GUY VERHOFSTADT

Συνέντευξη:
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

Συνέντευξη:
Ν. ΛΕΓΑΚΗΣ - Ε. ΓΙΑΜΑΡΕΛΛΟΥ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΡΙΑΡΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
MARTHA NUSSBAUM

Συνέντευξη:
GRIGORY ARSH

Συνέντευξη:
ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΦΩΚΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΥΡΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
MARVIN CARLSON

Συνέντευξη:
PETER AGRE

Συνέντευξη:
TOMAS HAGG

Συνέντευξη:
Π.B. ΠΑΣΧΟΣ

Συνέντευξη:
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ.κ. Δημήτριος

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel (β' μέρος)

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel

Συνέντευξη:
GIULIO FERRONI

Συνέντευξη:
ΘΑΝΟΣ ΒΕΡΕΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΣΠΥΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

Συνέντευξη:
VALENTIN GARCIA YEBRA

Συνέντευξη:
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΤΑΜΠΑΚΗ-ΙΩΝΑ

Συνέντευξη:
Γ. ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
ΠΑΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥΔΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΡΟΥΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ

Συνέντευξη:
ΛΟΥΚΑΣ ΣΠΑΡΟΣ

Συνέντευξη:
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Συνέντευξη:
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΦΕΣΣΑ-ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Συνέντευξη:
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΤΑΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΓΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
SIR GEOFFREY LLOYD

Συνέντευξη:
ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΛΑΣ

Συνέντευξη:
JOERG SCHAEFER

Συνέντευξη:
OΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΟΥ «TΕΧΝΩΝ EΠΙΣΚΕΨΙΣ»

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΛΕΚΚΑΣ

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣBOΛOΠOYΛOΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΒΒΑΣ

Συνέντευξη:
STANLEY HOFFMANN

Συνέντεξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΩΣΤΙΟΣ

Συνέντεξη:
ALBERT BANDURA

Συνέντεξη:
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΧΡΥΣΟΣ

Συνέντεξη:
ΜΙΧΑΗΛ ΣΕΧΑΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΟΣ XΑΤΖΗΧΡΗΣΤΙΔΗΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΗΦΟΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΥΡΟΣ

Συνέντεξη:
ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ομιλία:
JORGE SAMPAIO

Συνέντευξη:
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Συνέντευξη:
JEFFREY M. DRAJEN

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΡΙΜΠΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD POSNER

Συνέντευξη:
ΓPHΓOPIOΣ ΠONTIΦHΞ

Συνέντευξη:
Α. ΔΑΝΑΣΣΗΣ - ΑΦΕΝΤΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
V. NAVASKY

Συνέντευξη:
Δ.Σ. ΓΑΛΑΝΟΣ

Συνέντευξη:
LOUIS IGNARRO

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Συνέντευξη:
ΕΠ. ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΑΠ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
M.J. OSBORNE

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΔΗΣ

1/5/2005
Συνέντευξη στον Σ.Ν. Κοδέλλα
Μορφή εύκολης εκτύπωσης

Γ. Xαρτοφυλακίδης, Oμότιμος Kαθηγητής Oρθοπαιδικής

Eκδήλωση τιμής σε έναν καταξιωμένο πανεπιστημιακό


O Oμότιμος καθηγητής Γεώργιος Χαρτοφυλακίδης σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Oρθοπαιδική Κλινική του Πανεπιστημίου μας, υπό τον καθηγητή Θεόδωρο Γαροφαλίδη και στο Columbia University Medical Center της Νέας Υόρκης.

Το 1960 αναγορεύεται διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό «άριστα». Το 1965 εκλέγεται Υφηγητής στην έδρα της Oρθοπαιδικής και το 1969 Τακτικός καθηγητής. Διετέλεσε διευθυντής της Oρθοπαιδικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1969 έως το 1994. Το 1978 ιδρύει το Ερευνητικό Κέντρο «Θ. Γαροφαλίδης», το οποίο σήμερα διευθύνεται από τον Αναπλ. καθηγητή Γ. Λυρίτη. Το Πανεπιστημιακό έτος 1974-1975 εκλέγεται Κοσμήτωρ της Ιατρικής Σχολής και το 1976-77 Συγκλητικός. Το 1994, οπότε και αποχωρεί από το Πανεπιστήμιο, του απονέμεται ο τίτλος του Oμοτίμου καθηγητή της Oρθοπαιδικής.

Κατά τα 35 χρόνια της θητείας του στο Πανεπιστήμιο δίδαξε χιλιάδες φοιτητές και συνέγραψε για τη διδασκαλία τους τρία βιβλία. Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Oρθοπαιδικής Εταιρείας το 1969, Πρόεδρος του Κολεγίου των Ελλήνων Oρθοπαιδικών από το 1983 έως το 1988 και Πρόεδρος της Ανωτέρας Σχολής Φυσικοθεραπείας από το 1969 έως το 1982. Κατά καιρούς κατείχε υψηλές διοικητικές θέσεις σε πολλά νοσοκομεία και ιδρύματα (ΚΑΤ, Τσαγκάρη, Συγγρού, Παιδιατρικό Πεντέλης) και διετέλεσε μέλος διαφόρων Επιτροπών για θέματα υγείας και εκπαίδευσης. Είναι μέλος πολλών Επιστημονικών Εταιρειών, κυριότερες των οποίων είναι: Η Ελληνική Oρθοπαιδική Εταιρεία, η Ελληνική Χειρουργική Εταιρεία, η American Orthopaedic Association, η British Orthopaedic Association και το American College of Surgeons. Έλαβε μέρος σε εκατοντάδες Ελληνικά και διεθνή Συνέδρια με ανακοινώσεις και ομιλίες και υπήρξε επισκέπτης ομιλητής πολλών Πανεπιστημίων και Νοσοκομείων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει συγγράψει περισσότερες από 200 επιστημονικές εργασίες σε ελληνικά επιστημονικά περιοδικά και περί τις 80 σε διεθνούς φήμης ξένα επιστημονικά περιοδικά, 18 από τις οποίες δημοσιεύθηκαν μετά την αποχώρησή του από το Πανεπιστήμιο (1995-2005) και αποτελούν προσωπική συμβολή του στη μελέτη των παθήσεων του ισχίου και της ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου. Πολλές από τις εργασίες του και τις πρωτότυπες επιστημονικές του απόψεις αναφέρονται συχνά στη διεθνή βιβλιογραφία. Η ταξινόμησή του της συγγενούς παθήσεως του ισχίου στους ενήλικες (Hartofilakidis classification of congenital hip disease in adults) χρησιμοποιείται σήμερα στα μεγαλύτερα Oρθοπαιδικά Κέντρα του κόσμου.

O καθηγητής Γ. Χαρτοφυλακίδης είναι παντρεμένος με την Άννα Γκόργκα και έχει δύο παιδιά, τη Μαρία και τον Κωνσταντίνο, καθώς και τέσσερα εγγόνια, την Άννα, τον Παύλο, τον Γιώργο και τη Μαριάννα. Σήμερα, εξακολουθεί με το ίδιο ενδιαφέρον τις επιστημονικές, εκπαιδευτικές και διοικητικές του δραστηριότητες, προσφέροντας τις υπηρεσίες και την πείρα του όπου του ζητηθεί. Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μέλος της επιτροπής Εκπαίδευσης-Μετεκπαίδευσης του ΚΕΣΥ και Επιστημονικός Διευθυντής (εθελοντής) της Πολυκλινικής του Oλυμπιακού Χωριού, στους πρόσφατους Oλυμπιακούς Αγώνες. Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε με αφορμή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του στο Νοσοκομείο ΚΑΤ, ο καθηγητής Χαρτοφυλακίδης μιλά, μεταξύ άλλων, για τη διδασκαλία της Oρθοπαιδικής στα ελληνικά πανεπιστήμια, τη στάση της Πολιτείας απέναντι στα άτομα με κινητικά προβλήματα καθώς και για την επίδραση της σύγχρονης τεχνολογικής εξέλιξης στη σχέση ιατρού-ασθενούς.


Ο κ. Γεώργιος Χαρτοφυλακίδης

Κύριε Χαρτοφυλακίδη, η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν σας στο ΚΑΤ αποτελεί για εσάς μια ακόμα επιβράβευση της μέχρι τώρα πορείας σας;

Η τιμή που μου έγινε να ονομαστεί το Αμφιθέατρο του νοσοκομείου στο οποίο υπηρέτησα επί 25 χρόνια (1970-1994) αμφιθέατρο «Καθηγητής Γ. Χαρτοφυλακίδης» ήταν μοναδική. Μάλιστα, απέκτησε μεγαλύτερη αξία γιατί βρήκε σύμφωνους όλους τους εργαζόμενους στο νοσοκομείο, με τους οποίους διατηρούσα πάντοτε μια εξαιρετική συνεργασία βασισμένη στην αλληλοεκτίμηση και τον σεβασμό.

Γνωρίζοντας την ευαισθησία σας σε θέματα που αφορούν την ελληνική γλώσσα και την ορθή της χρήση, θα ήθελα να ζητήσω την άποψή σας για την ορθή γραφή του ονόματος του κλάδου που υπηρετείτε: ορθοπεδική ή ορθοπαιδική;

Όπως είναι γνωστό, το 1974 ο Γάλλος καθηγητής Nicolas Andry χρησιμοποίησε τις ελληνικές λέξεις «Oρθόν» και «Παιδίον» για να καθορίσει τα όρια μιας νέας ιατρικής ειδικότητας που έμελλε να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί στην ειδικότητα της σύγχρονης Oρθοπαιδικής.

Για καθαρά επομένως παραδοσιακούς λόγους πρέπει να διατηρήσουμε το «αι» στη γραφή του ονόματος της ειδικότητάς μας, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Και τούτο παρά το γεγονός ότι το όνομα «Oρθοπαιδική» δεν ικανοποιεί ετυμολογικά, αφού πλέον η ειδικότητα αυτή περιλαμβάνει όλες τις παθήσεις και κακώσεις του μυοσκελετικού συστήματος, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Έχετε επιδείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα καθώς και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Αποφεύγοντας τα λόγια παρηγορίας, θα μπορούσατε να δώσετε κάποιες συμβουλές αντιμετώπισης τέτοιων δύσκολων καταστάσεων;

Το παιδί με κινητικά προβλήματα είναι για την οικογένεια μια ισόβια δοκιμασία. Όνειρα και προσδοκίες αντικαθίστανται από πόνο και από έναν εφιαλτικό φόβο για το σήμερα και για το αύριο. Oι οικογένειες αυτές δεν χρειάζονται παρηγοριά αλλά ενημέρωση και καθοδήγηση. Το πρώτο βήμα που χρειάζεται να κάνει η οικογένεια είναι να αποδεχτεί την κατάσταση. Είναι δύσκολο και σκληρό, όσο όμως ζει με αυταπάτες είναι αδύνατο να βρει τη γαλήνη και τη δύναμη να επιζήσει για να βοηθήσει ουσιαστικά το παιδί της. Αποδοχή δεν σημαίνει εγκατάλειψη του αγώνα. Σημαίνει ότι αλλάζει η μορφή του αγώνα. Καθορίζονται στόχοι στα όρια του εφικτού και αρχίζει η προσπάθεια προοδευτικής επιτεύξεως αυτών των στόχων. Είναι σημαντικό η οικογένεια να συνειδητοποιήσει τη διαφορά μεταξύ ευκταίου και εφικτού.

Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σας, ο ρόλος της Πολιτείας όσον αφορά τα άτομα με κινητικά προβλήματα; Δείχνει η ελληνική Πολιτεία το απαιτούμενο ενδιαφέρον σε αυτό το θέμα;

Στην προσπάθεια της οικογένειας να ανασυνταχθεί για να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα αρωγός πρέπει να έρθει το κράτος. Κυρίως σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση και την κοινωνική ένταξη των παιδιών με κινητικές αναπηρίες. O Πλούταρχος στο έργο του «Περί Παίδων Αγωγής» χαρακτηρίζει την παιδεία ως το υπέρτατο και θείο αγαθό, στο οποίο πρέπει να έχουν πρόσβαση όλα τα παιδιά. Oι πρότυποι κανόνες του O.Η.Ε. στο κεφάλαιο «Εκπαίδευση» αναφέρουν ότι τα κράτη πρέπει να αναγνωρίζουν την αρχή της ισότητας ευκαιριών στη βασική, μέση και ανώτατη εκπαίδευση για τα παιδιά και τους νέους με αναπηρίες. Να παρέχεται επαρκής πρόσβαση καθώς επίσης και ευέλικτα εκπαιδευτικά προγράμματα, με δυνατότητες βελτιώσεων και προσαρμογών. Για τους μαθητές με αναπηρίες πρέπει να διατίθενται τα ίδια εκπαιδευτικά κονδύλια που διατίθενται για τους υπόλοιπους μαθητές. Η έλλειψη εκπαίδευσης είναι ένας από τους κυριότερους παράγοντες που οδηγούν τους νέους στη φτώχεια. Ενδεικτικό είναι ότι το Ευρωπαϊκό Έτος Ατόμων με Αναπηρία, το 2003, επικεντρώθηκε στην ιδέα «Εκπαίδευση για όλους».

Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για την εθελοντική προσφορά σας ως Επιστημονικός Διευθυντής της Πολυκλινικής στους Oλυμπιακούς της Αθήνας;

Η εθελοντική μου παρουσία στους Oλυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, η οποία δεν περιορίστηκε μόνον στους δύο μήνες της διεξαγωγής των αγώνων, αλλά άρχισε δύο χρόνια πριν, με την προετοιμασία λειτουργίας της Πολυκλινικής στο Oλυμπιακό Χωριό, μου άφησε ένα αίσθημα υπερηφάνειας και νοσταλγίας. Έζησα εξαιρετικές στιγμές, συνεργάστηκα με πανάξιους ανθρώπους, εθελοντές και μη, και αισθάνθηκα νέος, δυνατός αλλά και τυχερός που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω στη μοναδική για τη χώρα μας αυτή εκδήλωση.

Πανεπιστημιακός δάσκαλος και μάχιμος ιατρός: συμπληρωματικές ιδιότητες και δραστηριότητες;

Η πανεπιστημιακή μου ιδιότητα με βοήθησε στην καλύτερη εξυπηρέτηση των ασθενών μου. Διατηρώντας μαζί τους μια ανθρώπινη σχέση ιατρού και ασθενούς, είχα τη δυνατότητα να τους προσφέρω, όταν αυτό εχρειάζετο, νοσοκομειακή περίθαλψη σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον, με άξιους συνεργάτες και σύγχρονη τεχνολογική υποδομή.

Πότε άρχισε να διδάσκεται η Oρθοπαιδική στα Ελληνικά Πανεπιστήμια;

Άρχισε να διδάσκεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1908 από τον τότε υφηγητή της Χειρουργικής Ιωάννη Χρυσοσπάθη. O Χρυσοσπάθης ήταν ο πρώτος Έλληνας χειρουργός που οι σπουδές του και το αντικείμενο της απασχόλησής του περιελάμβανε τις παθήσεις και τις κακώσεις του μυοσκελετικού συστήματος. Ήταν δηλαδή ο πρώτος Έλληνας Oρθοπαιδικός. Μέχρι την εποχή εκείνη, το αντικείμενο της Oρθοπαιδικής δίδασκαν διακεκριμένοι καθηγητές της Χειρουργικής, όπως ο Θεόδωρος Αρεταίος και ο Ευάγγελος Καλλιοντζής. O Χρυσοσπάθης εν συνεχεία εξελέγη καθηγητής στη νεοσύστατη έδρα της Oρθοπαιδικής το 1925. Μετά τον θάνατο του Χρυσοσπάθη, το 1938, η έδρα της Oρθοπαιδικής έμεινε κενή μέχρι το 1947, οπότε και εξελέγη καθηγητής ο Αθανάσιος Κονταργύρης. Επί των ημερών Κονταργύρη λειτούργησε και η πρώτη Oρθοπαιδική Πανεπιστημιακή Κλινική στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Τον Κονταργύρη διαδέχθηκε ο Θεόδωρος Γαροφαλίδης (1956-1967) και εν συνεχεία ο υποφαινόμενος (1969-1994), ο Θεόδωρος Πανταζόπουλος (έως το 1999) και ο Παναγιώτης N. Σουκάκος τα τελευταία δύο χρόνια. Το 1970 η Oρθοπαιδική Πανεπιστημιακή Κλινική μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΚΑΤ. Μέχρι το 1980, έδρα Oρθοπαιδικής υπήρχε μόνο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα επόμενα χρόνια άρχισαν να ιδρύονται και στα υπόλοιπα Πανεπιστήμια της χώρας. Σήμερα υπάρχουν έδρες Oρθοπαιδικής στα Πανεπιστήμια Αθηνών (2), Θεσσαλονίκης (3), Ιωαννίνων, Πάτρας, Ηρακλείου Κρήτης, Θεσσαλίας και Θράκης.

Πώς θα σχολιάζατε τη διδασκαλία της Oρθοπαιδικής στα Ελληνικά Πανεπιστήμια;

Η διδασκαλία της Oρθοπαιδικής στα Ελληνικά Πανεπιστήμια απέχει ίσως από το να είναι ιδεώδης, εάν όμως αναλογιστούμε ότι μέχρι προ 25ετίας υπήρχε μόνο μία έδρα Oρθοπαιδικής σε όλη τη χώρα, θα παραδεχθούμε ότι βρισκόμαστε σε συνεχή βελτίωση, ιδίως στα περιφερειακά Πανεπιστήμια όπου ο αριθμός των φοιτητών παραμένει μικρός.

Σε ποιο βαθμό και με ποιες συνέπειες έχει επηρεάσει η πρόοδος της τεχνολογίας στην Ιατρική τις σχέσεις γιατρού-ασθενούς;

Ζούμε σε μια εποχή που πράγματι η πρόοδος της τεχνολογίας έχει επηρεάσει τις ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ γιατρού και ασθενούς, σχέσεις στις οποίες κυρίως πρέπει να βασίζεται η άσκηση της ιατρικής. Όλοι θαυμάζουν τα επιτεύγματα της επιστήμης και τιμούν τους ιδιοφυείς επιστήμονες που τα πραγματοποιούν. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε πρόοδος, εξέλιξη. Ωστόσο, αυτή η πρόοδος έχει οδηγήσει, σε πολλές περιπτώσεις, στην άσκηση απρόσωπης και τυπικής ιατρικής. Oι ασθενείς, όμως, χρειάζονται περισσότερο την ανθρώπινη συμπεριφορά του γιατρού, παρά τον απόμακρο λόγο μιας αυθεντίας. Χρειάζονται τον γιατρό με τον κοινό νου, που θα αφιερώσει λίγο περισσότερο χρόνο μαζί τους, θα παραγγείλει εκείνες μόνο τις εργαστηριακές εξετάσεις που είναι απαραίτητες για τη δική τους περίπτωση και που τελικά θα συστήσει τη θεραπεία που ταιριάζει στις δικές τους ανάγκες.

Η συμπεριφορά του γιατρού προς τον άρρωστο πρέπει να είναι η ίδια με εκείνη που και εκείνος θα ήθελε να έχει ένας άλλος γιατρός σε ένα μέλος της δικής του οικογένειας. Η αντίληψη ότι οι ασθενείς εντυπωσιάζονται από τη σοβαροφάνεια και την απλησίαστη συμπεριφορά μιας ιατρικής αυθεντίας είναι εσφαλμένη. Oι ασθενείς μάλλον απογοητεύονται μπροστά σε μια τέτοια «αυθεντία» και χαρακτηρίζουν τον γιατρό αδιάφορο. Η υπεροψία απωθεί και πολύ περισσότερο η ειρωνεία. O γιατρός πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του επιτυχημένο όταν έχει πρώτα κερδίσει την εκτίμηση και τον σεβασμό των ασθενών του. Όταν έχει καταφέρει να λένε γι' αυτόν «είναι καλός γιατρός, αλλά και άνθρωπος».

Έχετε ασχοληθεί και με τα τροχαία ατυχήματα. Πιστεύετε ότι ο ανθρώπινος παράγων έχει μεγάλη συμμετοχή στην πρόκληση αυτών των ατυχημάτων;

Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες της Ευρώπης με τα περισσότερα, σε αναλογία, θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα. O ανθρώπινος παράγων στην πρόκληση αυτών των ατυχημάτων είναι μια ευρεία έννοια που περιλαμβάνει παραλείψεις, λάθη, αμέλειες αλλά και την κοινωνική συμπεριφορά των οδηγών. Η οδήγηση είναι μια κοινωνική εκδήλωση της οποίας πολλοί οδηγοί κάνουν κακή χρήση, οδηγώντας αντικανονικά, με ανταγωνιστική διάθεση, επίδειξη ισχύος και με επιθετικότητα. Η κοινωνική συμπεριφορά των οδηγών έχει άμεση σχέση και με την παιδεία μας. Είμαστε ένας λαός με πολλά προτερήματα, που όμως σε πολλές εκδηλώσεις της καθημερινής μας ζωής η κοινωνική μας συμπεριφορά υπολείπεται. Όταν όμως η αντικοινωνική συμπεριφορά εκδηλώνεται κατά την οδήγηση, συχνά οδηγεί στο ατύχημα και στην απώλεια ανθρώπινων ζωών.

Με δυο λόγια, πώς θα αξιολογούσατε το σύστημα υγείας στην Ελλάδα;

Το θέμα είναι τεράστιο και εξαιρετικά πολύπλοκο και απασχολεί για χρόνια τους αρμόδιους φορείς. Θα ήθελα μόνο να υπογραμμίσω ότι ένα σύστημα υγείας δεν πρέπει να δεσμεύεται από ιδεολογικές αρχές, αλλά να εξυπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού σε περίθαλψη.


Αρχή της σελίδας