ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

ΣΥΝΕΝΤΕYΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη: M. Σταθόπουλος, Kαθηγητής, πρώην Πρύτανης και Yπουργός - Eπίδοση Tιμητικού Tόμου
Συνέντευξη - Πρόσωπα:
Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα

Συνέντευξη:
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΚΡΙΜΙΤΖΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑ-ΛΑΛΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. Kαρράς

Πρόσωπα - Συνέντευξη: K. Σπινέλλη
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Kαθηγητής A. Γ. Παπαβασιλείου - Eργαστήριο Bιολογικής Xημείας

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Iωάννης-Θεοφάνης Παπαδημητρίου, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής: Eπίδοση τιμητικού τόμου

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Aναστάσιος-Παύλος Λεβέντης

Πρόσωπα - Συνέντευξη: Kαθηγητής Riccardo Campa
Πρόσωπα - Συνέντευξη: N. Σταυρακάκης
Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Ο Γ. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ και ο κ. Π. ΠΑΤΣΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΑΝΤΑΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΣΤΕΛΛΑ ΠΡΙΟΒΟΛΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΑΘ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Θ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΝΝΑ ΜΠΕΝΑΚΗ-ΨΑΡΟΥΔΑ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΆΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
Α. Μ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
NIGEL BEVAN

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Πρόσωπα - Συνέντευξη:
A. E. H. EMERY

Συνέντευξη:
Β. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
Μ. DÉON

Συνέντευξη:
Θ. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
Λ. ΚΑΚΙΣΗ

Συνέντευξη:
Ε. C. PRESCOTT

Συνέντευξη:
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΝΩΛΑΓΑΣ

Συνέντευξη:
ROBERT GALLO

Συνέντευξη:
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΕΦΟΣ

Συνέντευξη:
G. C. CHRISTIE

Συνέντευξη:
Χ. ΚΟΥΤΗΦΑΡΗΣ

Συνέντευξη:
JERKER BLOMQVIST

Συνέντευξη:
P. A. Yotopoulos

Συνέντευξη:
Μ. Παπαμιχαήλ

Συνέντευξη:
Recep Akdag

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
Βασίλειος Μαρκεζίνης

Συνέντευξη:
JAMES MERRIT DOWNEY

Συνέντευξη:
VACLAV KLAUS

Συνέντευξη:
MEIR STAMPFER

Συνέντευξη:
FRANCESCO BERLINGIERI

Συνέντευξη:
FERNARD LABRIE

Συνέντευξη:
ALLAN TEMPLETON

Συνέντευξη:
ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΖΕΒΕΓΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΑΛΙΤΗΣ

Συνέντευξη:
JOHANNES KODER

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD LAWRENCE HUNTER

Συνέντευξη:
GUY VERHOFSTADT

Συνέντευξη:
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

Συνέντευξη:
Ν. ΛΕΓΑΚΗΣ - Ε. ΓΙΑΜΑΡΕΛΛΟΥ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΡΙΑΡΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
MARTHA NUSSBAUM

Συνέντευξη:
GRIGORY ARSH

Συνέντευξη:
ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΦΩΚΑΣ

Συνέντευξη:
ΒΥΡΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
MARVIN CARLSON

Συνέντευξη:
PETER AGRE

Συνέντευξη:
TOMAS HAGG

Συνέντευξη:
Π.B. ΠΑΣΧΟΣ

Συνέντευξη:
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ.κ. Δημήτριος

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel (β' μέρος)

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΔΗΣ

Συνέντευξη:
G. Conte, R. Thomas, J. Dangel

Συνέντευξη:
GIULIO FERRONI

Συνέντευξη:
ΘΑΝΟΣ ΒΕΡΕΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΣΠΥΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

Συνέντευξη:
VALENTIN GARCIA YEBRA

Συνέντευξη:
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΤΑΜΠΑΚΗ-ΙΩΝΑ

Συνέντευξη:
Γ. ΚΡΕΑΤΣΑΣ

Συνέντευξη:
ΠΑΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Συνέντευξη:
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥΔΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Συνέντευξη:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΡΟΥΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ

Συνέντευξη:
ΛΟΥΚΑΣ ΣΠΑΡΟΣ

Συνέντευξη:
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Συνέντευξη:
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
ΕΛΕΝΗ ΦΕΣΣΑ-ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Συνέντευξη:
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ

Συνέντευξη:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΤΑΜΗΣ

Συνέντευξη:
ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΓΚΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
SIR GEOFFREY LLOYD

Συνέντευξη:
ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΛΑΣ

Συνέντευξη:
JOERG SCHAEFER

Συνέντευξη:
OΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΟΥ «TΕΧΝΩΝ EΠΙΣΚΕΨΙΣ»

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΛΕΚΚΑΣ

Συνέντευξη:
KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣBOΛOΠOYΛOΣ

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΒΒΑΣ

Συνέντευξη:
STANLEY HOFFMANN

Συνέντεξη:
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΩΣΤΙΟΣ

Συνέντεξη:
ALBERT BANDURA

Συνέντεξη:
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΧΡΥΣΟΣ

Συνέντεξη:
ΜΙΧΑΗΛ ΣΕΧΑΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΟΣ XΑΤΖΗΧΡΗΣΤΙΔΗΣ

Συνέντεξη:
NΙΚΗΦΟΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΥΡΟΣ

Συνέντεξη:
ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ομιλία:
JORGE SAMPAIO

Συνέντευξη:
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Συνέντευξη:
JEFFREY M. DRAJEN

Συνέντευξη:
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ

Συνέντευξη:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΡΙΜΠΑΣ

Συνέντευξη:
RICHARD POSNER

Συνέντευξη:
ΓPHΓOPIOΣ ΠONTIΦHΞ

Συνέντευξη:
Α. ΔΑΝΑΣΣΗΣ - ΑΦΕΝΤΑΚΗΣ

Συνέντευξη:
V. NAVASKY

Συνέντευξη:
Δ.Σ. ΓΑΛΑΝΟΣ

Συνέντευξη:
LOUIS IGNARRO

Συνέντευξη:
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΗΣ

Συνέντευξη:
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Συνέντευξη:
ΕΠ. ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Συνέντευξη:
ΑΠ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Συνέντευξη:
M.J. OSBORNE

Συνέντευξη:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΓΚΑΚΗΣ

15/12/2003
Συνέντευξη στον Σ.Ν. Κοδέλλα
Μορφή εύκολης εκτύπωσης

Γεώργιος - Aλέξανδρος Mαγκάκης, ομότιμος καθηγητής της Nομικής

«Tο Πανεπιστήμιο Aθηνών ως τόπος θυσίας και αγώνα»


O κ. Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης είναι ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου μας. Έχει διατελέσει υπουργός Δημοσίων Έργων (24/07/1974 09/10/1974), Δικαιοσύνης (1982-84, 1984-85, 85-86), Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1987), καθώς και αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών (1995). Το 1953 αναγορεύεται από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου διδάκτωρ του Ποινικού Δικαίου και το 1955 υφηγητής στην Αθήνα. Το διάστημα 1962-1963 διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας ως επισκέπτης καθηγητής, ενώ το 1968 εξελέγη παμψηφεί έκτακτος καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Όμως η δικτατορία δεν ενέκρινε τον διορισμό του και μάλιστα τον Φεβρουάριο του 1969 τον απομακρύνει και από τη θέση του υφηγητή. Oι παραδόσεις του στη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αποτελούσαν ευθείες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις, γεγονός που τον οδήγησε τον Ιούλιο του 1969 στη σύλληψη. Για πέντε μήνες μένει σε απομόνωση και υπόκειται σε βασανιστήρια, ενώ τον Απρίλιο του 1970 καταδικάζεται σε κάθειρξη 18 ετών. Από τη φυλακή γράφει αντιστασιακά κείμενα καταγγέλλοντας το καθεστώς. Ένα από τα κείμενα αυτά, το ''Γράμμα από τη φυλακή'', δημοσιεύεται εκτενώς από τα Μέσα Ενημέρωσης του Εξωτερικού ενώ ένα άλλο με τίτλο ''Η Ελλάδα μου'' συμπεριλαμβάνεται στην αντιστασιακή έκδοση ''Νέα Κείμενα'' που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1971. Το 1972, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε τακτικό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Τον Απρίλιο του 1972 αποφυλακίζεται για λόγους υγείας και διαφεύγει στη Χαϊδελβέργη όπου διδάσκει Ποινικό Δίκαιο χωρίς να σταματά ούτε στιγμή τον αντιδικτατορικό αγώνα. Μετά την πτώση της δικτατορίας επιστρέφει στην Ελλάδα και μετέχει στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ως υπουργός Δημοσίων Έργων. Παράλληλα αρχίζει ξανά τις παραδόσεις του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ωστόσο, η πλούσια κοινωνική δράση του Γεωργίου – Αλέξανδρου Μαγκάκη ξεκινά πολλά χρόνια νωρίτερα όταν ως φοιτητής, την περίοδο 1940-46, βιώνει τη φρικαλεότητα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και λαμβάνει μέρος στον αγώνα κατά των κατακτητών. «Είχα γραφτεί στη Νομική Σχολή λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου», μας διηγείται. «Όταν το ξημέρωμα της 28ης Oκτωβρίου ακούσαμε τις σειρήνες το πρώτο πράγμα που κάναμε όλοι ήταν να έρθουμε στο Πανεπιστήμιο, το σημείο από το οποίο πιστεύαμε ότι κάτι θα ξεκινούσε. Γρήγορα το Πανεπιστήμιο κατακλύστηκε από φοιτητές και ξεκινήσαμε να περπατάμε προς το Σύνταγμα φωνάζοντας το σύνθημα ‘Όπλα θέλουμε – όπλα θέλουμε!'. Αποκεί τραβήξαμε προς το Πάρκο Ελευθερίας όπου τότε υπήρχαν στρατώνες. Πήγαμε εκεί όλοι οι φοιτητές με αίτημα να καταταγούμε καθώς τότε η στράτευση γινόταν σε ηλικία 21 χρόνων και όχι 18».

O κ. Μαγκάκης

Η πρόσφατη παρουσίαση της έρευνας–βιβλίου του Ακαδημαϊκού, καθηγητή του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής κ. Κωνσταντίνου Σβολόπουλου με θέμα: «Χαϊδάρι, 8 Σεπτεμβρίου 1944: Η Αόρατη Στρατιά στο απόσπασμα», έφερε και πάλι στο Γεώργιο – Αλέξανδρο Μαγκάκη μνήμες από τις θηριωδίες των κατακτητών. Πρόκειται για ένα βιβλίο που, όπως ο ίδιος τονίζει, «έρχεται να συμπληρώσει ένα σημαντικό κενό στην καταγραφή της πρόσφατης ιστορίας μας. Είναι μια πολύτιμη συνεισφορά στην Εθνική συνείδηση που στηρίζεται βέβαια στην Εθνική μνήμη των αγώνων».

Ποιο είναι όμως εκείνο το στοιχείο που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο να ξεχωρίζει;

«Το βιβλίο είναι σημαντικό διότι δείχνει όλες τις πλευρές του αγώνα που έκανε ο Ελληνικός λαός στην περίοδο της κατοχής», επισημαίνει ο κ. Μαγκάκης. «Δυστυχώς, ο εμφύλιος είχε σαν συνέπεια αυτοί οι αγώνες να παραποιηθούν», υπογραμμίζει. «Η αντιπαράθεση του εμφύλιου μετεφέρθη σαν οπτική γωνία και στην αντιμετώπιση της αντίστασης εναντίον του κατακτητή. Αυτό είχε σαν συνέπεια να προβληθούν μόνον εκείνες οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, εξάρσεις και τραγωδίες που εντάσσονταν στους δυο κόσμους που συγκρούστηκαν στον εμφύλιο. Όλες οι υπόλοιπες παραμερίστηκαν. Στην μετέπειτα βιβλιογραφία εμφανίστηκαν να προβάλλονται μόνο οι οργανώσεις που ήταν ιδρυμένες είτε με πρωτοβουλία του Κομμουνιστικού Κόμματος είτε των μη Κομμουνιστικών δυνάμεων όλου του φάσματος. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι οι δυνάμεις αυτές δεν ήταν οι μόνες που έκαναν έναν αξιόλογο αγώνα. Υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία δυνάμεων, εκείνων που αυθόρμητα, θέλοντας να συμμετάσχουν στον αγώνα, δεν αναζήτησαν ένταξη στις πρωτοβουλίες των πολιτικών δυνάμεων και σχηματισμών αλλά προσέφυγαν για να βρουν πεδίο δράσης στον αυτονόητο παράγοντα? το ελληνικό και συμμαχικό στρατηγείο στη Μέση Ανατολή. Αυτές οι δυνάμεις ανέπτυξαν στην Ελλάδα ένα δίκτυο από Έλληνες εθελοντές και ορισμένους στρατιωτικούς που ήρθαν από τη Μέση Ανατολή ακριβώς για να αναλάβουν την καθοδήγηση των εδώ δραστηριοτήτων. Oι εθελοντές αυτοί προσέφεραν πολυτιμότατες υπηρεσίες προς τρεις κυρίως κατευθύνσεις. Πρώτον, είχαν αναπτύξει ένα κατασκοπευτικό δίκτυο δίνοντας πολυτιμότατες πληροφορίες για τις κινήσεις του κατακτητή, δεύτερον, πραγματοποιούσαν σημαντικότατες δολιοφθορές σαμποτάροντας τις ενέργειες του αντιπάλου και τρίτον, φρόντιζαν να διευκολύνουν τους Έλληνες διωκόμενους προκειμένου να διαφύγουν και να σωθούν. Αυτό όλο το δίκτυο που σας αναφέρω είχε μείνει σε μεγάλο βαθμό άγνωστο στο ευρύτερο κοινό. Γνωρίζαμε τους αγώνες του Ε.Λ.Α.Σ., του Ε.Α.Μ., του Ε.Δ.Ε.Σ. και των άλλων οργανώσεων. Δεν ξέραμε όμως τις οργανώσεις που αναφέρω παραπάνω και που εξετάζει στο βιβλίο του ο ακαδημαϊκός και καθηγητής του Πανεπιστημίου μας Κ. Σβολόπουλος με αφορμή την εκτέλεση της ‘Αόρατης Στρατιάς'. Έτσι λοιπόν, το βιβλίο έρχεται να προσφέρει πολύτιμη υπηρεσία στην Εθνική μνήμη φωτίζοντας μια σχεδόν άγνωστη πτυχή του αγώνα».

Τα στοιχεία που παρατίθενται στο βιβλίο είναι πράγματι συγκλονιστικά. Η ‘Αόρατη Στρατιά' εκτελείται λίγες ημέρες πριν την αποχώρηση του κατακτητή και την απελευθέρωση της Ελλάδας.

«Η ‘Αόρατη Στρατιά' ήταν σε άμεση σύνδεση και συνεργασία με τις συμμαχικές δυνάμεις. Ωστόσο εκείνες δεν δίστασαν να την στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Μέσα το βιβλίο αποκαλύπτει με πολλά στοιχεία ότι αρχικά είχε δρομολογηθεί από τους συμμάχους μια ολόκληρη διαδικασία προκειμένου να μην πραγματοποιηθεί η εκτέλεση με ορισμένα βέβαια ανταλλάγματα προς τους κατακτητές (κυρίως γερμανούς αιχμαλώτους). Oι διαπραγματεύσεις όμως για την απελευθέρωση των αγωνιστών αυτών σταμάτησαν με εντολή του πρωθυπουργού της Αγγλίας. O λόγος, όπως λέγεται και στο βιβλίο, ήταν η υπόνοια των Άγγλων ότι ορισμένα μέσα (όπλα και χρήματα) που διατίθεντο από το συμμαχικό στρατηγείο σε αυτόν τον αντιστασιακό μηχανισμό διοχετεύονταν στο Ε.Α.Μ. και τον Ε.Λ.Α.Σ. Κατόπιν τούτου ο Άγγλος πρωθυπουργός έδωσε εντολή να σταματήσουν οι διαπραγματεύσεις με τους Γερμανούς. Αποτέλεσμα ήταν η εκτέλεση να πραγματοποιηθεί μια περίπου εβδομάδα πριν εγκαταλείψουν οι Γερμανοί την Ελλάδα».

Τα ονόματα των 59 Ελλήνων που αποτελούσαν την ‘Αόρατη Στρατιά' έχουν εξακριβωθεί και αναφέρονται μέσα στο βιβλίο μαζί με ένα πλήθος άλλων πληροφοριών σχετικά με τις συνθήκες σύλληψης και εκτέλεσής τους.

«Oι αγωνιστές της ‘Αόρατης Στρατιάς' ήταν κρατούμενοι στην οδό Κοραή, στα υπόγεια του κτηρίου της Εθνικής Τράπεζας δίπλα στον κινηματογράφο ‘Άστυ'. Oι χώροι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν ως κρατητήρια της Γκεστάπο. Εκεί υπάρχουν ακόμα στους τοίχους χαραγμένα μηνύματα ή ονόματα των κρατουμένων. Επίσης, όσοι μετεφέροντο στο εκτελεστικό απόσπασμα έγραφαν σε ένα χαρτάκι δυο λέξεις, το τύλιγαν και το πετούσαν έξω από το αυτοκίνητο στο δρόμο. Oι πεζοί που το έβλεπαν καταλάβαιναν τι συνέβαινε, το μάζευαν και το έδιναν αργότερα στην οικογένεια των εκτελεσμένων. Τα γράμματα αυτά, εκτός από ένα σημαντικότατο ιστορικό στοιχείο, αποτελούν ορισμένα από τα ηρωικότερα και ιερότερα σημάδια του αγώνα των Ελλήνων στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», υπογραμμίζει ο κ. Μαγκάκης.

Πράξεις αντίστασης, όμως, είχαμε και μέσα στο ίδιο το κτήριο του Πανεπιστημίου. O Γεώργιος – Αλέξανδρος Μαγκάκης ήταν ένας από εκείνους που τις έζησαν λαμβάνοντας μέρος σε πολλές από αυτές.

«Σε όλη την περίοδο της κατοχής», μας λέει, «το Πανεπιστήμιο είναι κέντρο στρατολόγησης αγωνιστών στις διάφορες οργανώσεις καθώς και τόπος αντιστασιακών εκδηλώσεων. Στο Πανεπιστήμιο άρχισε η διεργασία για την ίδρυση του Ε.Α.Μ. καθώς και άλλων αντιστασιακών οργανώσεων. Καίριο ρόλο διαδραμάτισε η παρουσία ορισμένων καθηγητών όπως ο Σβώλος, που επανήλθε από την μεταξική δικτατορία, καθώς και ο Τσάτσος, καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Θυμάμαι ένα από τα πρώτα μαθήματα του Κώστα Τσάτσου, ο οποίος άρχισε να μας μιλάει για το τι είναι το δίκαιο. Καταλήγοντας είπε περίπου τα εξής: "…αυτά όλα είναι σωστά όμως λείπει το τελευταίο το οποίο είναι εκείνο που ζωντανεύει όλα τα άλλα, τα καταξιώνει και τα δραστηριοποιεί. Το πάθος για την ελευθερία". Μόλις το ακούσαμε ξεσηκωθήκαμε όλοι αυθόρμητα!»

«Το Πανεπιστήμιο όμως έγινε και τόπος συγκρούσεων. Εκεί μέσα έχουν σκοτωθεί άνθρωποι. Το 1943, όταν πλέον έβραζε το αντιστασιακό κίνημα, μπήκαν στο προαύλιο του κτηρίου ταγματασφαλίτες και γκεσταμπίτες για να διαλύσουν μια συγκέντρωση που κάναμε εκεί. Εκείνη την ώρα θυμάμαι μιλούσε ένας φοιτητής του Ε.Α.Μ. ο οποίος μάλιστα είχε και ένα πρόβλημα με το πόδι του και κούτσαινε. Oι ταγματασφαλίτες μόλις μπήκαν στον προαύλιο χώρο κινήθηκαν προς το μέρος του για να τον πιάσουν. Αυτός κουτσαίνοντας άρχισε να τρέχει ανεβαίνοντας τις σκάλες που οδηγούν στην Πρυτανεία. Από πίσω έτρεξαν οι ταγματασφαλίτες και πιο πίσω εμείς για να τους σταματήσουμε. O φοιτητής μπαίνει στο γραφείο του Πρύτανη, τότε ήταν ο καθηγητής Σκάσσης της Λατινικής Φιλολογίας. O Πρύτανης βέβαια τα έχασε βλέποντας τον φοιτητή να μπαίνει μέσα τρέχοντας και αυθόρμητα καλύφτηκε πίσω από το γραφείο του. Oι ταγματασφαλίτες πυροβολούν τον φοιτητή και τον σκοτώνουν. Στην βιβλιοθήκη που βρισκόταν στον τοίχο του γραφείου είχαν μείνει οι τρύπες από τις σφαίρες. Αργότερα, όταν ήμουν υφηγητής στο Πανεπιστήμιο, είπα στον τότε Πρύτανη καθηγητή Χωραφά ότι αυτές οι βιβλιοθήκες είναι μνημεία και πρέπει να διαφυλαχθούν».

Ωστόσο, εκείνη η έφοδος των Γερμανών στο Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου δεν ήταν η μόνη.

«Τον Ιανουάριο του 1942 οι κατακτητές χρησιμοποίησαν την Αίθουσα Τελετών προκειμένου να πραγματοποιήσουν ρεβεγιόν το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, παρά τις αντιρρήσεις του τότε Πρύτανη Γ. Μπαλή. Όταν μέθυσαν άρχισαν να σπρώχνουν και να σπάνε τις προτομές στην βεράντα από την πλευρά της Ακαδημίας. Oρισμένες μόνο κατάφεραν να διασωθούν. Μεγάλες καταστροφές όμως επέφεραν και μέσα στην Αίθουσα Τελετών».

Η συμπεριφορά των φοιτητών απέναντι στο κτήριο.

«Από την πλευρά τη δική μας το κτήριο του Πανεπιστημίου ήταν τόπος θυσίας και αγώνα. Τον σεβόμασταν. Τότε το γράψιμο στους τοίχους ήταν φοβερά επικίνδυνο γιατί παντού υπήρχαν οι χαφιέδες οι οποίοι πυροβολούσαν. Δεν ήταν όπως τώρα που οι νέοι γράφουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι χωρίς καμία συνέπεια. Τότε έγραφες και είχες υπόψη σου ότι μπορεί να το πληρώσεις και με το αίμα σου. Επίσης, παρά τις πολυπληθέστατες συγκεντρώσεις που πραγματοποιούσαμε εκεί, στο χώρο του Πανεπιστημίου δεν υπήρξε ποτέ ρύπανση. Oι τόποι του αγώνα δεν είναι τόποι ρύπανσης, κάτι που φαίνεται πως σήμερα ορισμένοι νέοι δεν το έχουν καταλάβει. O τόπος αυτός είναι για να σου προσφέρει τη δυνατότητα να συγκεντρωθείς. Δεν είναι για να μεταβληθεί σε στόχο οργής και απέχθειας. Άλλωστε με την ρύπανση δεν διακινήθηκαν ποτέ οι ιδέες!».

 

Αρχή της σελίδας